Wektory drozdzowe

Drożdże, a zwłaszcza gatunek S. cerevisiae, są bardzo często wykorzystywane w pracach nad rekombinowaniem i klonowaniem DNA, spełniając wśród organizmów eukariotycznych podobną rolę jak E. coli wśród Prokaryota. Ich właściwości genetyczne i fizjologiczne są dobrze poznane. Mają struktury komórkowe (jądro, mitochondria) typowe dla Eukaryota, geny mogą zawierać sekwencje in-tronowe. Proces obróbki mRNA jest zbliżony do obserwowanego u wyższych Eukaryota. Białka podlegają u drożdży modyfikacjom potranslacyjnym (mostki S-S, glikozylacja). Stąd też DNA klonuje się wtedy w drożdżach, kiedy celem doświadczenia jest uzyskanie ekspresji badanego genu w komórce eukariotycznej i odpowiednio zmodyfikowanych białkowych produktów. A. Hinnen opracował w roku 1978 metodę transformacji komórek drożdży. Obecnie istnieje wiele typów dogodnych wektorów drożdżowych. Można je klasyfikować jako wektory re-plikatywne (YR) lub episomalne (YE). Są to cząsteczki DNA z sekwencjami startu replikacji, pochodzącymi odpowiednio z chromosomów drożdży (tzw. sekwencje ars) lub z naturalnie występującego u drożdży plazmidu, zwanego 2u. W obu przypadkach wektory wyposażono w geny markerowe służące do selekcji oraz w polilinkery.