Wektory

Jeżeli udałoby się nam wprowadzić do komórki dowolnego organizmu, np. bakterii, niczym nie chroniony fragment obcego DNA, to wkrótce zostałby on zdegradowany do pojedynczych nukleotydów. Większość manipulacji genetycznych wykonuje się z założeniem, że wprowadzony do komórek gospodarza fragment DNA (gen) będzie w nich funkcjonował, tj. replikował się i podlegał ekspresji. Aby to uzyskać, fragmenty DNA wprowadza się do komórek za pośrednictwem wektorów, cząsteczek DNA, które mają zdolność do autonomicznej replikacji w danym typie komórek i które zapewnią powielanie wprowadzonego fragmentu DNA, a w wielu przypadkach również i wydajną ekspresję zawartych w nim genów. Nie ma uniwersalnych wektorów do wszystkich rodzajów komórek. Różnice w przebiegu replikacji, transkrypcji i translacji między Prokaryota a Eukaryota, a także między gatunkami należącymi do każdej z tych dwóch klas organizmów, zmuszają nas do dobierania wektorów w zależności od tego, w jakich komórkach zamierzamy klonować dany gen. Najistotniejszym elementem wektora, od którego zależy jego specyficzność, są sekwencje odpowiedzialne za inicjację replikacji, tzw. sekwencje on (ang. origin). Jeżeli wektor ma np. służyć do namnażania fragmentów DNA w komórkach E. coli i Saccharomyces cerevisiae, to musi zawierać odpowiednie sekwencje on'jednego i drugiego organizmu.